โทนี่จัดแจงเก็บจานและถ้วยกาแฟบนโต๊ะรับประทานอาหารเช้าสไตล์บารอคผสมรอกโคโคกลางห้องพักอภิมหาพรีเมี่ยมสูทของโรงแรมหรูกลางนิวยอร์กซึ่งอาจเรียกว่าป้อมปราการก็ว่าได้ สิ่งแรกที่เขาได้ยินเมื่อลืมตาตื่นขึ้นมาบนเตียงที่นอนสบายเสียจนไม่อยากตื่นคือเสียงเรียกหาอาหารเช้าของเนโร กราซโซซึ่งนอนอยู่ข้างๆ ทั้งที่เขาบอกว่าให้รูมเซอร์วิสจัดการเสียแต่เจ้ามาเฟียเรื่องมากคนนี้กลับบอกให้เขาจัดแจงทำให้เสียแทน เมนูที่อยากกินคือปาเน็ตโตเน่เฟรนช์โทสราดน้ำผึ้งกับโกโก้ร้อนแบบเมื่อคืนนั่นเอง กินเสร็จก็ไปอาบน้ำปล่อยให้เขาเก็บกวาดอยู่เช่นนี้ ทำราวกับเขาเป็นแม่บ้านส่วนตัวก็ไม่ปาน

        “ปากไม่สิ้นกลิ่นน้ำนมแท้ๆ”

        เขาบ่นระหว่างที่วางจานใบสุดท้ายบนที่คว่ำจานก่อนจัดแจงเช็ดมือและอ่างล้างจานจนสะอาดเหมือนใหม่ ระหว่างที่กำลังจะไปจัดเตียงให้เรียบร้อย เสียงเคาะประตูก็ดังแทรกเสียงน้ำฝักบักที่ชายหนุ่มเจ้าของห้องกำลังอาบอยู่พอดี โทนี่จึงกระชับเสื้อคลุมนอนผ้าไหมขนาดใหญ่กว่าตัวไปเล็กน้อยให้แน่นขึ้นก่อนตรงไปเปิดประตู

        “ครับ”

        เด็กหนุ่มทักเมื่อบานประตูเปิดออก เขาว่าจะถามต่อว่ามีธุระอะไรแต่ภาพที่ปรากฏตรงหน้าอุดปากไว้ให้ไม่มีเสียงลอดออกจากริมฝีปาก แม้ใบหน้าแบบเอเชียจะยังคงเรียบนิ่งไร้อารมณ์แต่โทนี่รู้ดีว่าเขากำลังตกตะลึง เพราะแขกผู้มาเยือนยามเช้าตรู่ไม่ใช่บอดี้การ์ดชุดดำ ไม่ใช่รูมเซอร์วิส และแน่นอนว่าไม่ใช่ตำรวจ

  &